Tundra Wilderness Tour (2)

Toklat River

Bij de tussenstop bij Toklat River stond een tent waar je terecht kon voor informatie en souvenirs en je kon er naar het toilet. Maar het was zonde om lang in die tent te verblijven want de omgeving was fantastisch.



Bij dit informatiepunt lagen buiten op een tafel een paar geweien. De elandgeweien waren loodzwaar, die van de kariboes waren een stuk lichter.

Blonde beer

Deze beer was ver weg, maar door zijn lichte kleur en het zonlicht viel hij op tegen de groene achtergrond. In eerste instantie zagen we alleen maar wat bewegen. Door het beest even te volgen en een goede lens werd pas echt duidelijk dat het hier om een beer ging.



Even later zagen we nog een beer die een stuk dichterbij zat. Ook dit was een lichte beer, maar met een opvallend donker gezicht. Qua wildlife kon het niet op deze dag.

Kariboes

We hebben ook nog de nodige kariboes gezien in het verste deel van het park. Het beest op de eerste foto werd achterna gezeten door de blonde beer.

Het verste punt in het park waar onze tour kwam was bij een uitzichtpunt waar je uitzicht had op Mount McKinley. Althans als die niet in de wolken zat. Gelukkig hadden we de berg die ochtend van een grotere afstand al gezien. Hier liet alleen de iets minder hoge noordelijke top (5934 m) zich even zien.



Als je op zo'n berghelling iets zag uitsteken was dat meestal een reden om "stop" te roepen. Volgens de chauffeur was dit een vaste plek waar altijd wel iemand verzocht om te stoppen. Bij de helling op de foto hieronder lijkt linksboven iets uit te steken. Bij nader inzien is dat gewoon een rotsblok.

Arctische grondeekhoorn

In de zomer leven deze dieren op de toendra en voeden zich met planten van de toendra, zaden en vruchten. Ze moeten voldoende lichaamsvet opbouwen voordat ze aan hun winterslaap beginnen. Tijdens de winterslaap kan hun temperatuur zakken tot onder het vriespunt. Wat dat betreft zijn ze wereldrecordhouder onder de zoogdieren. Ze hebben veel vijanden en zijn dan ook snel en alert. Als je ze benaderd om een ze op de foto te krijgen, schieten ze in één keer weg als ze je horen of zien.  
De plaatselijke bevolking noemt ze parka's omdat hun vacht geschikt is om de capuchon van een parka mee af te werken.



Een hoogst irritant jongetje, zo'n typje als het jongetje dat zijn laatste rolo niet aan het jonge olifantje wilde geven, verjoeg de eekhoorn. Even later kwam het beestje voorzichtig weer tevoorschijn zonder dat het etterbakje het zag.

Steenarend

De Golden Eagle is een van de grootste roofvogels die je in Alaska kunt tegenkomen. Ze leven onder andere van marmotten, eekhoorns, konijnen en hoenders. Het zijn opportunisten die soms ook veel grotere dieren aanvallen, zo is er een geval bekend van een aanval op een berenjong. Ze leggen meestal twee eieren, enkele dagen na elkaar. In de meeste gevallen wordt het kleinere tweede jong door zijn oudere broer of zus om het leven gebracht.
Omdat de vogel niet heel goed is te zien een plaatje van een steenarend van internet.



Op een gegeven moment kwam er weer een punt waar we uitzicht hadden op Mount McKinley. De wolken waren net even zo verschoven, dat we nu beide toppen konden zien.



Het eind van de excursie kwam langzaam in zicht. We hadden 's ochtends bij het vertrek allemaal een lunchpakket gekregen. Aan het eind van de dag hadden we nog ongeveer de helft over. Dat gold niet voor een ouder Amerikaans echtpaar dat voor ons zat. Toen we kort na vertrek bij de ingang van het park kwamen hadden zij de helft van de lunch al naar binnen geschoven. Er zat bijvoorbeeld een klein zakje met zoutjes bij. Hij deed zijn mond open en schudde het zakje in één keer leeg. Gelukkig hadden ze zelf ook nog een boodschappentas met eten meegenomen. 

Eland in het struikgewas

We begonnen de dag met een eland en sloten de dag af met een eland in het struikgewas. Slechts het gewei en soms het hoofd kwam even boven de struiken uit.



Die avond zijn we gaan eten in een restaurant op een heuvel, een mooie afsluiter van een fantastische dag. Na een hele dag mooi weer kregen we hier toch nog even onze dagelijkse regenbui te verwerken. Hieronder fireweed met een bij en een monnikskap.

De beren van Katmai National Park

Het was een mooie zonnige ochtend en het uitzicht vanaf de landingsplaats was prachtig.



In de verte kon je de Augustine vulkaan zien liggen.



Op de achtergrond waren steeds flarden van Mount Douglas te zien.

Pootafdrukken van beren

Ons hoofddoel van de dag was een wandeling tussen de grizzly beren. Een eerste teken dat ze in de buurt waren, waren deze verse pootafdrukken in het zand van de rivieroever.
Op de eerste foto de achterpoot, op de andere foto de voorpoot. De afdruk van de voorpoot is goed te herkennen bij een beer die we later zagen.




Aan de overkant van de rivier zagen we de eerste beer lopen. 



Tijd dus om de rivier over te steken. Het was een getijdenriviertje en op dit moment was het eb en stond er maar weinig water in de rivier. Dit had ook met gewone laarzen gekund. Later op de dag zou blijken waarom die lieslaarzen toch echt nodig waren.



Het absolute hoogtepunt van de wandeling was de beer die op zo'n 50 meter afstand lekker lag te relaxen in het gras en een hele show voor ons opvoerde. Onze gids Zack vertelde dat deze volwassen mannetjes in deze tijd van het jaar relatief rustig zijn. Het is geen paarseizoen, ze hoeven dus niet de strijd aan te gaan met andere mannetjes en er is genoeg te eten.
Eerst lag hij nog even met de rug naar ons toe, daarna rolde hij in allerlei posities.

Uiteindelijk had hij er genoeg van en ging aan de wandel.

De beer op film:



Inmiddels was een andere beer de rivier overgestoken. Hij bleef wel op grotere afstand van ons groepje. 



En nog een korte video:

We zijn gaan lunchen op een plek waar geen beren in de buurt waren. We zaten wel in de buurt van een plek die door de beren als slaapplek werd gebruikt.



Bij de lunchplek stonden allerlei planten in bloei, zoals de Arctische lupine en een geraniumachtige plant.

De iris en de fireweed



Tijdens en na de lunch waren er een paar vrolijke incidenten. Bij een klein klimmetje scheurde er iemand uit zijn broek, mijn tip om die broek maar niet meer aan te doen werd niet echt op prijs gesteld. Na de lunch moesten we de inmiddels flink gezwollen rivier opnieuw oversteken. De lieslaarzen waren nu bepaald geen overbodige luxe. Een erg forse Zwitserse man ging midden in de rivier onderuit. Weer op de kant bleek dat zijn laarzen helemaal vol gelopen waren. Na tien meter klots klots door het gras te hebben gelopen werd besloten dat die laarzen toch maar even uit moesten. Volgens de gids Zack was hij bepaald niet de eerste die onderuit was gegaan, maar wel de grappigste.



Tijdens de lunch hadden we aan de overkant van de rivier een paar beren gezien. De beer die was uitverkozen om van dichterbij te worden bekeken had daar helemaal geen zin in. Toen hij ons zag aankomen ging hij ervandoor.



Na het oversteken van de rivier zijn we teruggelopen naar het strand waar de vliegtuigjes stonden.